menu in
Secret City

Secret City Sittard-Geleen

De Engelse kunstenaars Andy Brydon en Andrew Brooks hebben onlangs Sittard-Geleen bezocht in kader van het fotoproject Secret City. Op een fascinerende manier brengen zij verborgen aspecten en schoonheid van de stad in beeld. Het Secret City project brengt de schoonheid van Sittard-Geleen in beeld. Plekken waar je normaal voorbij zou lopen of waar je normaal niet mag komen, worden zichtbaar gemaakt voor het grote publiek.

Uitzicht vanaf de St Petruskerk toren

Het lezen van de stad vanuit de hoogte
De kerktoren van de grote kerk biedt een geweldig uitzicht over Sittard-Geleen. Je leest als het ware een beknopte geschiedenis van het gebied vanuit een positie die te veraf is om het verhaal helemaal te onthullen. Al kijkend over de rand van de kerktoren is te zien dat de concentrische cirkels van het middeleeuwse stadje nog steeds aanwezig zijn, omsloten door de oude stadswal die verwijst naar een nog oudere geschiedenis. Verder weg, boven het niveau van de straatverlichting, wordt de gloed van de borden die zijn aangebracht op de twee torens van het DSM-gebouw alleen nog overtroffen door de boegachtige kristallen kantoren van Sabic. Dit bedrijf is een van de erfgenamen van het in de stad opgebouwde chemische fortuin. Aan de horizon voorziet de zwavelkleurige gloed van Chemelot de hele scene van een decor. Het drukke en bedrijvige gebied aan de rand van de stad laat in silhouet de vele kerktorens zien die in elk dorp en gehucht in het gebied zijn gebouwd. Samen vormen zij een herinnering aan die andere grote macht die de regio gevormd heeft.

De praktijk
Zodra je een plek oppervlakkig hebt bekeken wordt het al duidelijk dat de lijnen die getrokken, gecatalogiseerd en verdedigd zijn, vaak niet overeenkomen met de situatie in de praktijk. In werkelijkheid worden wegen afgesloten, worden wijken gebouwd en rivieren verplaatsen zich. Wanneer je een plattegrond nauwkeurig genoeg bestudeert wordt het al snel duidelijk dat de statische weergave ervan niet goed past bij een veranderende wereld. Wil je een omgeving begrijpen, dan is het veel beter om er gewoon in te duiken en  je handen vuil te  maken.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Stadsschouwburg Sittard Auditorium

Een wereld van geheimen
Een theater is al van nature een wereld van geheimen. Het uitgangspunt van het gebouw is erop gericht een plek buiten de werkelijkheid te zijn. Een plek waar acteurs, muzikanten en artiesten een andere werkelijkheid kunnen oproepen voor een publiek dat wil worden weggevoerd uit het dagelijks leven.

Eigen verhalen
Zelfs wanneer er iets misgaat in het theater vermengen fantasie en de echte wereld zich, hetgeen nieuwe verhalen oplevert. De Stadsschouwburg herbergt vele verhalen, variërend van een varken dat werd gevonden terwijl het uit de bar van de groene zaal aan het drinken was, tot  artiesten die werden aangemoedigd om voor een lege zaal te spelen. Maar  pas wanneer een theater naar de echte wereld reikt en een productie beïnvloedt, dan  wordt de voorstelling  het krachtigst. Een stad kan op zo’n moment de controle krijgen over haar eigen imago, zich bezig houden met het maken van eigen herinneringen en met de creatie van nieuwe verhalen die geworteld zijn in een bepaalde plaats, beschikbaar voor toekomstige generaties.

Zittesje Revue
Het mag dus niet als een verrassing komen dat de Sittardse Revue een van de bestverkopende shows van de locatie is. Ze brengt mensen samen in een speelruimte waarin het toegestaan is om zonder de alledaagse beperkingen de draak te steken met de invloedrijken. Het programma kan niet door de machthebbers worden gemanipuleerd. In die zin kan theater gezien worden als de grootste bedreiging voor politici. Een setting waarin gekozen spelers van tevoren geoefende verhalen uitbeelden voor een in vervoering gebrachte menigte, is de kunstvorm die de meeste overeenkomsten heeft met het politieke spel. In Groot-Brittannië is er daarom een spreekwoord: "Politiek is niets anders dan showbusiness voor lelijke mensen".
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Voormalig stadhuis van Geleen

Begin van de mijnindustrie en de creatie van een nieuwe stad
Het voormalig stadhuis van Geleen vormt het bewijs van de ambitie en het vertrouwen van de regio in rol van de mijnindustrie. In wezen is het een gedenkteken voor het moment waarop alles op zijn plek viel en de stad was voltooid. Het was vanaf het begin van het project duidelijk dat de mijn een aanzienlijk aantal arbeidskrachten nodig zou hebben. Veel meer dan waarin de arbeidsmarkt van de regio kon voorzien. Dus werd er in 1921 begonnen met plannen van een nieuwe stad door alvast de dorpen Lutterade, Krawinkel en Oud-Geleen samen te voegen. De eerste stap hiervan was onder andere de bouw van een nieuw stadhuis door de bekende architect Jos Cuypers. In plaats van gebouwd te worden in een bestaand stadscentrum, werd het stadhuis in 1922 gebouwd in een leeg veld gelegen tussen de drie dorpen.

Mauritspark
Woonlocaties van beambten en arbeiders werden door middel van een zorgvuldige ruimtelijke en sociale planning in verschillende wijken ondergebracht. De duidelijk herkenbare verschillende woningtypes maakten het klassenonderscheid duidelijk. Het is veelzeggend dat het Mauritspark met sloop wordt geconfronteerd nu de aanwezigheid van DSM langzaam uit de regio verdwijnt. In de huidige wereld hoeven immers management en werknemers niet meer in hetzelfde land te wonen om de werkzaamheden gewoon door te kunnen laten gaan.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Maasland Ziekenhuis

Scheiding van kerk en staat
Aan het eind van de negentiende eeuw werden in Duitsland en Frankrijk kloosters gesloten en religieuzen verdreven. Limburg vormde een veilige haven voor deze gevluchte katholieken. Een van de vluchtende ordes was De  Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid uit het Bretonse Créhengebied. Toen de zusters in 1903 arriveerden was de gemeenteraad bereid hen stukken grond ter beschikking te stellen waarop ze een nieuw klooster konden bouwen. Als tegenprestatie moesten ze de gemeentebevolking voorzien van scholing, gezondheidszorg en een weeshuis. In 1905 werd de bouw van het klooster voltooid en zorgde de komst van de eerste vijf zusters voor het begin van de moderne gezondheidszorg in Sittard-Geleen.

In afwachting van een nieuwe bestemming
Het klooster en oude ziekenhuis, de plek waar generaties geboren en gestorven zijn, bevindt zich nu op de rand van de afgrond. Er wordt wanhopig gezocht naar een nieuwe bestemming om zo aan de sloopkogel te kunnen ontkomen. De grote kapel van het ziekenhuis is tegenwoordig weinig meer dan een zwartgeblakerd omhulsel dat is blootgesteld aan brand en vandalisme. De enige concrete herinnering aan de vroegere functie van het gebouw bevindt zich in het mortuarium. De koude autopsietafel lijkt griezelig genoeg onaangetast door zowel de tand des tijds als door opportunistische dieven.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Kasteelruïne Born

Het kasteel als toevluchtsoord
Middeleeuwse kastelen werden vaak ontworpen om een gevoel van macht, dominantie en economische kracht uit te stralen. Volgens de geschiedschrijving boden zij in tijden van nood bescherming aan de omringende dorpsbewoners. In 1309 zochten joodse vluchtelingen uit Sittard en Susteren bescherming in kasteel Born. Zij werden aangetrokken door de symbolische beschermende aanwezigheid van het kasteel. Tragisch genoeg voor hen die op de vlucht waren geslagen voor een uitzinnige menigte, bleek het kasteel niet de gehoopte redding te bieden. Tijdens deze allereerste jodenvervolging op Nederlandse bodem, werden 110 joden vermoord en werd het oorspronkelijke kasteel tot op de grond toe afgebrand.

De eerste Nederlandse jodenvervolging
Er hangt een gedenkplaat op de ruïnes van het landhuis dat naderhand het oorspronkelijke kasteel verving. Het landhuis, gebouwd in 1538, viel ook ten prooi aan de vlammen. Het brandde in 1930 volledig af. De opgegraven restanten staan nu bloot aan de elementen en zijn een herinnering aan de kwetsbaarheid van macht wanneer deze wordt overwonnen door de (bloeddorstige) eisen van het volk.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Kasteel Grasbroek

Verborgen betekenis
De zoektocht naar de verborgen betekenissen in de gebouwenstructuur van kasteel Grasbroek leidde ons naar de bezittingen van de laatste adellijke bewoonster Marie-Therèse Françoise Barbou van Roosteren. Het is een vreemd assortiment aan meubels, papier en machines. Ze werden mogelijk voor altijd aan de kant gezet, maar toch waardevol genoeg geacht om op te slaan. Het kasteel zelf werd door tussenkomst van Natuurmomumenten in 1987 gered van een zeker verval. De verborgen ruimten van het huiselijke leven geven een alternatieve kijk op de uiterlijke verschijning van een persoon.

De schoonheid van de vergeten ruimte schuilt in het feit dat deze je de mogelijkheid geeft om op ontdekkingsreis te gaan. Het ontdekken geeft je een  gevoel dat je je buiten de gebaande paden begeeft en dat je daarmee het keurslijf van de officiële, vaak opgelegde verhalen ontloopt.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Orbis ziekenhuis

Balans tussen sciencefiction en de menselijke maat
Ruimtes waarvan het ooit onmogelijk werd geacht om ze op juiste wijze schematisch weer te geven, worden nu het summum van systematiek; een gecontroleerd klimaat, goed beveiligd, steriel en zonder problemen. In het nieuwe Orbis ziekenhuis, gelegen tussen de voormalige grondgebieden van Sittard en Geleen, is een aspect van deze droom gerealiseerd. Aan het bed van de patiënt zijn nog steeds menselijke, medische professionals aanwezig die actief face-to-face zorg verlenen in een  nabootsing van een huiselijke omgeving die gericht is op genezing. Maar  het reilen en zeilen achter de schermen lijkt meer op de verwerkelijking van een science-fiction fantasie dan op een traditioneel ziekenhuis.

Robots
Het personeel wordt gekleed, getimed en in de gaten gehouden door digitale systemen die in elke professionele behoefte voorzien. Gelijktijdig brengen automatisch geleidde voertuigen voedsel, voorraden en medicijnen direct naar de zalen en vervangen daarmee de ziekenverzorgers. Op dit moment bestaat hun enige contactmoment met de patiënt uit een sporadisch gegeven rondleiding. Hun enige communicatie bestaat uit het mensen beleefd te wijzen op “attention, automatic tran-sport”. Het lijkt mogelijk dat robots over niet al te lange tijd nog meer menselijk werk gaan overnemen om zo perfect geïsoleerde geneesomgevingen te creëren die verstoken zijn van menselijke zwakheden en de daarmee gepaard gaande tegenstrijdige, complexe identiteiten.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Sluis in Julianakanaal

Bypass van het industriële hart
Daar waar de natuurlijke Maas belemmerend ondiep werd zorgde de aanleg van het Julianakanaal voor een bevaarbare waterweg. Deze voerde langs de kolenvelden, vergelijkbaar met een hartbypass.

Oorlogsverhaal
De vracht- en plezierboten die tegenwoordig door de 11,3 meter lange sluis varen zijn zich meestal niet bewust van de militaire gebeurtenissen die daar ooit plaatsvonden. Ook het wegverkeer snelt zonder om te kijken over de brug die eens door een klein groepje Nederlandse soldaten, waaronder Harie Custers uit Einighausen, met hand en tand werd verdedigd. Op een rustig plekje naast de sluis is een klein monument geplaatst voor de gesneuvelde soldaten. Dit monument is tevens een erkenning voor de rol van deze lokale held die in 1948 postuum het Bronzen Kruis ontving.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Scheepswrak Berghaven

In het noorden heerst een ontspannen sfeer
De omtrekken van de twee grote zustersteden Sittard-Geleen kerven een achtvormig figuur op de landkaart uit. Hiermee lijkt bijna geografisch te worden bevestigd dat het hier om twee verschillende plaatsen gaat ondanks de naamsveranderingen of verschuivende gemeentegrenzen. Noordelijker ligt Born, als een eersterangs toeschouwer stilletjes toe te kijken. Wellicht dat de nabijheid van de waterwegen iets te maken heeft met het meer ontspannen karakter van de dorpjes en gehuchtjes rondom Born. Hier gelden immers andere regels, ingegeven door het schippersleven. Het is een eigen wereld met zijn eigen verhalen.

Een gezonken pleziervaartuig in het water van Berghaven is het bewijs van wat er kan gebeuren wanneer mensen die lager in de pikorde van het zeemanschap staan,  wordt toegestaan om zich in de schipperswereld te begeven. Het gezonken pleziervaartuig van Renee van Schijndel werd  een lokaal monument voor ongelukken op de rivier. Al meer dan tien jaar lag het langzaam weg te rotten. Inmiddels is het op wonderlijke manier verdwenen en zorgt het hierdoor weer voor nieuwe verhalen.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Barge Containerterminal Born

De droom van McLean gerealiseerd
Vandaag de dag zijn zeecontainers een normale verschijning in ons straatbeeld. We zouden daardoor bijna vergeten dat deze ooit in 1937 bedacht zijn door de Amerikaanse vrachtwagenchauffeur Malcolm McLean. Hij bedacht deze transportvorm omdat hij het alsmaar wachten om te kunnen lossen beu was.  Born beschikt door deze vinding tegenwoordig over een containerterminal. Een kleine plaats wordt daarmee verbonden met de mondiale economie. Doordat de talloze goederen die dagelijks het terrein passeren uit het zicht blijven, blijft deze grootse plek voor velen van ons verborgen.

Barge Terminal Born is een omgeving die voortdurend in beweging is. Hijskranen, vrachtwagens, schepen en treinen bewegen om elkaar heen in een eindeloze, streng gechoreografeerde dans die de wereld draaiende houdt. Als grootste Nederlandse binnenhaven is deze terminal niet van gering belang. In slechts zeven uur kan de terminal een schip dat tot 333 containers vervoert alweer op weg sturen, Dit is te vergelijken met de capaciteit van meer dan 160 vrachtwagens. Dit proces maakt het mogelijk om een enorme hoeveelheid vracht binnen vierentwintig uur in Rotterdam of Antwerpen te krijgen om van daaruit verder vervoerd te worden naar plaatsen over de hele wereld.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Oud-Kerensheide (Chemelot)

Staatsmijn Maurits Staatsmijn
Maurits was de vierde en grootste kolenmijn. Werken boven de grond werd verdrongen door werken onder de grond en tegelijkertijd werd het moderne Geleen gecreëerd. Tussen 1916, het tijdstip van de vestiging van DSM en de opening van de staatsmijn Maurits in 1926 barstte er een politiek geschil los dat wellicht de oorsprong vormt voor de huidige rivaliteit tussen Sittard en Geleen. De burgers van Sittard zagen kans om deel uit te gaan maken van de vooruitgang. De dorpelingen rondom hetgeen het huidige Geleen zou worden, waren echter geschokt door de gedachte weg te worden gerukt uit hun agrarische bestaan om ondergronds aan het zwoegen te worden gezet.

De Kerenshof
Niemand was dichter betrokken bij deze opschudding dan de familie Hennekens van de Kerenshof. In een pragmatische poging om met de veranderende tijden mee te blijven gaan, werd Kerenshof het thuis voor de mijnpony's. Het eerste fabrieksdorp werd rondom gebouwd. Daardoor ontstond in 1918 Kerensheide. Later overspoelden de chemische fabrieken het dorp dat ze in eerste instantie zelf creëerden. Met de nabijheid van de hete naftakraker werd de oude boerderijlocatie een risicogebied. Nu is het gelegen binnen de beveiligingshekken van Chemelot. Alles wat nog overgebleven is zijn de platanen, die nu een beetje onverzorgd, nog steeds plichtsgetrouw de lucht zuiveren op een verlaten stratennet van een vergeten dorp.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Geleenbeek onder de Ligne

Het ondergrondse
Waar je ook gaat in een stad, er zijn altijd verhalen over verborgen tunnels en plekken waar regels niet van toepassing zijn. De macht die de exploitatie van fossiele brandstoffen opleverde, creëerde een bouwexplosie in de steden. Massaal werden ondergrondse rioleringen en spoorwegen aangelegd. In Sittard had dit onder andere de bouw van duikers en de overkluizing van de Geleenbeek tot gevolg. De beek die de stad eeuwenlang van water had voorzien werd verborgen in een industriële doorlaat om zo overstromingen tegen te gaan die door de snelle verstedelijking ontstonden.

Ondergrond natuurreservaat
Onder de straten bevindt zich een vreemde ruimte die de Geleenbeek stiekem door de stad loodst. Ze wordt bewoond door kolossale spinnen, zwermen vliegen en acrobatische vleermuizen die continue in botsing dreigen te raken. Het is een surrealistische omgeving die oneindig ver weg lijkt van de orde van de bovenliggende stad. Voor iedereen die bereid is deze vergeten ruimte te verkennen wordt de nabijheid van de stad duidelijk. Bestelauto’s en privégesprekken van het winkelend publiek zijn via de putdeksels die dit ondergrondse natuurreservaat scheiden van het handelshart van de stad, duidelijk te horen.

Ligne
Spoedig, wanneer de rivier weer een prominente plek binnen de stad krijgt, zal het er allemaal niet meer zijn. Met de bouw van het Ligne project wordt de Geleenbeek uit zijn industriële gevangenis bevrijd. Voorlopig vormt de duiker, in een parallelle wereld onder de grond, nog een grimmige herinnering aan hoe dichtbij het alledaagse je een nieuwe omgeving kunt ontdekken die compleet anders is in tempo, substantie en gevoel. Je hoeft er alleen maar naar te zoeken.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Flipperkasten

Ontdek de persoonlijke geheimen van een stad
Als kind zijn we vaak genegen om deuren te openen waarvan ons is gezegd dit niet mag. Onze brandende nieuwsgierigheid overwint want we willen alles leren over de wereld waarin we ons bevinden. Het is echter veel meer dan dat, het is een actieve deelname aan ons heden, een manier om het verleden te verwerken en om onszelf de toekomst in te schrijven. Het is opmerkelijk wat er allemaal op de meest vertrouwde plaatsen gevonden kan worden als je  gewoonweg geïnteresseerd blijft. Achter de privédeuren van de mensen die in deze stad wonen bevindt zich een wereld aan diversiteit. Het kan onmogelijk lijken om toegang te krijgen tot de persoonlijke geheimen van de inwoners van een stad. Toch is vragen soms het enige dat men hoeft te doen.  

Flipperkastverzameling
Ergens in Sittard-Geleen wordt op een zolder één van de grootse flipperkastverzamelingen van Nederland verstopt. Deze bestaat uit bijna uitsluitend spellen van flipperkast fabrikant Williams Manufacturing. Het is een verzameling van de meest geweldige elektromechanische spellen ooit gemaakt.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

De klokkentoren van de St. Petruskerk

Ontdek de stad
Kerktorens zijn bijna altijd dé ideale plek om je reis op een nieuwe plek te beginnen. Ze zijn hoog genoeg om  overzicht te geven over een stad, maar tegelijkertijd staan ze er  midden in. Wanneer men in een nieuwe omgeving komt is er altijd die aangeboren drang om er zich te willen oriënteren. Landkaarten zijn de eerste stap. Door zich een bovennatuurlijke positie voor te stellen bestaat  de neiging om kaarten te zien als een  middel om het landschap weer te geven. Ze nemen afstand van de banale discussies over identiteitspolitiek, die zich normaal gesproken langs minder zichtbare lijnen afspelen. Toch gebruiken mensen deze kaarten om zichzelf te definiëren, te beslissen waar ze vandaan komen en te bepalen hoe ze zich moeten gedragen.

Een vreemde ruimte
De  St. Petruskerk met zijn hoogste toren van Limburg, geeft nog steeds het gevoel in belangrijke mate met de stad verbonden te zijn. Maar er is meer. Binnen de muren van de toren bevindt zich een vreemde plek die uitnodigt om te mediteren en te reflecteren over de buitenwereld. Net onder de klokken die  dopen, begrafenissen, huwelijken en de tijd van de stad aangeven, lijken de golvende bogen van de grote gewelfde plafonds in het zwakke licht op slecht begraven stoffelijke resten die wachten om opgegraven en onderzocht te worden. Met het geruis van de stad duidelijk hoorbaar op de achtergrond en het tikken van de aanwezige kerkklok, krijgt men het gevoel dat het met een beetje moeite mogelijk is om toegang te krijgen tot iets essentieels en belangrijks. Dit kan alleen door met een frisse blik naar een plek te kijken en juist die ruimtes op te zoeken die verschillende verhalen verbergen. De verhalen die door het volk zijn gemaakt en in het bezit van alle mensen kunnen komen.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.

Marcellinus en Petruskerk

Elk dorp zijn eigen kerk of kapel
Gedurende lange tijd was de katholieke kerk het morele gezag in Limburg. De kracht van deze instelling vinden we nog steeds terug in gewoonten, gebruiken en in de architectuur. Voor een buitenstaander is het aantal kerken in de regio opmerkelijk te noemen. Zelfs in de kleinste gehuchten heeft men vaak meerdere kapellen waar gelovigen hun respect kunnen betuigen. Als men tegenwoordig het aantal kerken in Geleen in ogenschouw neemt is het opmerkelijk dat de St Marcellinus en Petruskerk vele eeuwen lang de enige parochiekerk was.

Verplaatsing verhinderd
Het is te danken aan een geweldige inzet van het kerkvolk van Oud-Geleen dat de kerk nog steeds op haar huidige locatie staat. Het grootste gedeelte van de kerk dateert uit 1862. Dit deel werd pas gebouwd na een lange strijd tussen de parochianen en de gemeente. De gemeente  wilde in 1840 de verouderde zestiende-eeuwse kerk slopen en de parochiekerk verplaatsen naar een nieuw terrein gelegen tussen de dorpen Geleen, Lutterade en Krawinkel. Het lijkt bijna alsof ze de bouw van het stadhuis van Geleen 70 jaar later toen al voorzagen.

Kerkgebouwen worden geschiedenis
De verhuizing vond echter nooit plaats en het nieuwe gebouw werd aangebouwd tegen wat nu het oudste monument is van Geleen, de Geleander Taore.  De originele eikenhouten klokkenstoel heeft het ook overleefd en biedt plaats aan drie klokken: Vrede, Michael en Maria. De huidige op het individualisme gerichte cultuur wordt steeds meer aangestuurd door het almachtige oog van de media dan  door het almachtige goddelijke oog. Net zoals op de meeste andere plaatsen neemt het aantal kerkgangers af.
Klik op de foto voor grote afbeelding.
Copyright Andrew Brooks & Andy Brydon 2013. Commissioned for the exhibition "Secred Cities: Sittard-Geleen" by Museum Het Domein.
@inpaginahtml@